İç acısı...

Elim kolum bağlı yine... Yanımdaki yatakta uyuyan kadın! Elim, kolum, gözyaşım, kahkaham ama çaresizliğim bir de...
Canım yanıyor her yanına geldiğimde. İçim acıyor... Sözlerim, gözlerim, kokum kıracak onu diye çok korkuyorum... Acıyorum yokluğuma bu sefer, ağlıyorum... Çocuk muyum, çocuğum mu benim o bilmiyorum. Dokunamıyorum hiç, elleyemiyorum hiçbir yarasına :( Burnum sızlıyor yine mi gözyaşı? Annemmmm... Neden ha neden? Neden çaresizliğimsin benim? Neden elletemediğim, dokunmasınlar diye çırpındığımsın hala? Kimse için değilde senin için elimin tersiyle itiyorum herşeyi? Neden varlığın iyi değilde can acıtıyor işte... Mutluluk ışıltını neden hiç göremiyorum gözlerinde? Hangimiz yanlışız hangimiz fazla? Yanlış nerde anne?
Bitmeyen derdinle bitmeyen derdim oldun canım, can kokum... Elim üzerinde ama yoruldum...

Kimse Sormadı...

Bana kimse sormadı 'neden' diye... Hep suçladılar önce...
Ne kadar haketmiştim bu muameleleri bilmem ama sorulsaydı cevabım var mıydı? Evet vardı... konuşacak anlatacak çok şeyim vardı. Kimse kendine bakmadı ki önce' bunun sebebi ben olabilir miyim?' demedi. belki de eksiklerimi tamamladım ben. Korktuklarımdan kaçtım. Olamaz mı? Oldu işte! Nedeni varsa yaşadıklarımın bunda hayatımdaki herkesin suçu var. Hatalar suçsa suçuma ortak olmanız ama bundan haberinizin bile olmaması ne garip...

Sorsaydınız söylerdim... Şimdi her zamanki gibi yalnız bırakın beni... Yapacaklarımdan artık mes'ul değilim...

Değişim başlangıç mı, bitiş mi?

Nedir bu aralar bu kadar değişme isteğim bilmem ama değişimin başlangıç mı bitiş mi olduğuna karar verememek bunalttı beni...
Hayatında ne kadar yeri olmadığına kendini inandırsanda etrafındaki insanlar anlamak için soruyorlar ya 'neden?' diye, işte o zaman 'bence de ya neden yapıyorum bunu?' diyesim geliyor. 'Ben bilmem cevabı sen ver' cümlesi düğüm düğüm boğazımda. Söylediğim şey nedeni olmadan yapılamaz mı aslında. Yapılabilir. Ben mesela kendimi kandırıyorum bahaneler uydurmaya çalışırken yok arkadaş bu değişimin sebebi yok... Çocuk? Yalan! Yapmıcam biliyorum. Sağlık? Ya bırak sanki sağlıksız mıydım yaşıyordum işte. Güzellik? Değil değil bu hiç değil ;) ben zaten güzeldim diyesim var ama göreceli ya susmakta lazım haddimce... Yok işte bak bi sebebi yok!
Peki değişime karar verebilme birşeyin sonucu olmalı. Bunalımın! İşte buldum. Bunalımdayım! Ağır bunalım ağır değişimler ister. Çok kilo verme, belki de bunalıma sebep olan herşeyi eskide bırakabilme isteğindendir? Olamaz mı? Olabilir...
Gel gelelim o kadar çok şey varki hatırlamak dahi istemediğim işte bundandır belkide bu hareketliliğimin sebebi. Belki bundandır hatırlanamayacak kadar değişmek istemem.
Sebep yoktur belki ama illaki birşeyin sonucu bu değişim... Ne de olsa 'değişmeyen tek şey değişimin kendisidir.'