İç acısı...

Elim kolum bağlı yine... Yanımdaki yatakta uyuyan kadın! Elim, kolum, gözyaşım, kahkaham ama çaresizliğim bir de...
Canım yanıyor her yanına geldiğimde. İçim acıyor... Sözlerim, gözlerim, kokum kıracak onu diye çok korkuyorum... Acıyorum yokluğuma bu sefer, ağlıyorum... Çocuk muyum, çocuğum mu benim o bilmiyorum. Dokunamıyorum hiç, elleyemiyorum hiçbir yarasına :( Burnum sızlıyor yine mi gözyaşı? Annemmmm... Neden ha neden? Neden çaresizliğimsin benim? Neden elletemediğim, dokunmasınlar diye çırpındığımsın hala? Kimse için değilde senin için elimin tersiyle itiyorum herşeyi? Neden varlığın iyi değilde can acıtıyor işte... Mutluluk ışıltını neden hiç göremiyorum gözlerinde? Hangimiz yanlışız hangimiz fazla? Yanlış nerde anne?
Bitmeyen derdinle bitmeyen derdim oldun canım, can kokum... Elim üzerinde ama yoruldum...

Kimse Sormadı...

Bana kimse sormadı 'neden' diye... Hep suçladılar önce...
Ne kadar haketmiştim bu muameleleri bilmem ama sorulsaydı cevabım var mıydı? Evet vardı... konuşacak anlatacak çok şeyim vardı. Kimse kendine bakmadı ki önce' bunun sebebi ben olabilir miyim?' demedi. belki de eksiklerimi tamamladım ben. Korktuklarımdan kaçtım. Olamaz mı? Oldu işte! Nedeni varsa yaşadıklarımın bunda hayatımdaki herkesin suçu var. Hatalar suçsa suçuma ortak olmanız ama bundan haberinizin bile olmaması ne garip...

Sorsaydınız söylerdim... Şimdi her zamanki gibi yalnız bırakın beni... Yapacaklarımdan artık mes'ul değilim...

Değişim başlangıç mı, bitiş mi?

Nedir bu aralar bu kadar değişme isteğim bilmem ama değişimin başlangıç mı bitiş mi olduğuna karar verememek bunalttı beni...
Hayatında ne kadar yeri olmadığına kendini inandırsanda etrafındaki insanlar anlamak için soruyorlar ya 'neden?' diye, işte o zaman 'bence de ya neden yapıyorum bunu?' diyesim geliyor. 'Ben bilmem cevabı sen ver' cümlesi düğüm düğüm boğazımda. Söylediğim şey nedeni olmadan yapılamaz mı aslında. Yapılabilir. Ben mesela kendimi kandırıyorum bahaneler uydurmaya çalışırken yok arkadaş bu değişimin sebebi yok... Çocuk? Yalan! Yapmıcam biliyorum. Sağlık? Ya bırak sanki sağlıksız mıydım yaşıyordum işte. Güzellik? Değil değil bu hiç değil ;) ben zaten güzeldim diyesim var ama göreceli ya susmakta lazım haddimce... Yok işte bak bi sebebi yok!
Peki değişime karar verebilme birşeyin sonucu olmalı. Bunalımın! İşte buldum. Bunalımdayım! Ağır bunalım ağır değişimler ister. Çok kilo verme, belki de bunalıma sebep olan herşeyi eskide bırakabilme isteğindendir? Olamaz mı? Olabilir...
Gel gelelim o kadar çok şey varki hatırlamak dahi istemediğim işte bundandır belkide bu hareketliliğimin sebebi. Belki bundandır hatırlanamayacak kadar değişmek istemem.
Sebep yoktur belki ama illaki birşeyin sonucu bu değişim... Ne de olsa 'değişmeyen tek şey değişimin kendisidir.'

Uzun uzun aylar...

Ne zor gecti bu yaz. Bitsin diye dua ediyorum. Umarim hizlica gecer biter bu çektiklerim. Birseyler yazmak birşeyleri anlatmak biraz zor. insanın morali iyi degilse yasamak bile gelmezken icinden. Yazmak anlatmak ne hacet?
Bı de insanın hayat arkadasinın umarsiz mutsuz gereksiz ezik olmasi ne olacak? İste boyle kor kuyularda bulur kendini. Asla bir isimi görmeyecek, asla yaralı parmağıma istemeyecek bu adam biliyorum. Ama yapacak birsey yok tek cikis yolu bitirmek olursa bitiririm ki. Korkmam yalnızlıktan. Yalnızlık zaten o varken de olan birsey. Mesela suan cok yalnizim. Kendimi dinliyor kendi kendimi yiyorum. Bir gun, bir gun gelecek ve ben gercekten gercek mutlulugu bulucam.

Can sıkıntısı!

Anlamlandiramiyorum! Neden herkes bu kadar hirsli? Neden merakli?
Hayat mi bunu yaptiran? Uslubu usulu yok mu ya? İnsan olma ozelligi bunu gerektirmez mi? Elestirdigin kadar elestirilebilirsin mesela... Bugun baskasi icin soyledigin caaat diye yarin sana soylenemez mi saniliyor? Sakin yavaş... Bu kadar hizli degismeyin, neysek o olalim mesela... Kestirip atmasak sirpadanak... Harcamasak iliskileri, insanlari...
Amaaaan bunaldim kimseyi istemiyorum sadece huzura ihtiyacim var ve kendimi kontrol edebilmeye tabii ki. Help! Help! SOS!!!

Ogretmek muvzu bahisse ben varim arkadas!

Guzel yorucu bir gundu ama cok sey ogretip cok sey ogrendim yalan degil!
Durustluk kazandirdigindan cok kaybettirir mesela. Kimse duymak istemediklerini duydugunda hak vermez ki karsisindakine. Karsidaki söyledikleriyle kalakalir oylece. Ne yapmali? Susmak erdemdir bahanesine mi saklanmali? Walla cocuk, genc, yasit, yasli tanimam. Durust olurum yalniz kalirim. Ogretip ogrenirim sorun yok. Ogrenmek ayip degil ogrenmemek ayipti ya! Uzerimize olmayan hirkayi giymeye calismak nedendir? Acaba hayatta kac olmayan hirkam oldu benim? Ogrencilik, cocukluk, evlatlik, kizlik, ogretmenlik vs vs? Hangileri oldu hangileri olmadi? Bence bana hicbiri olmadi ne tam cocuk oldum ne genc. Ne tam evlat oldum ne ogrenci. Ne tam kiz oldum ne kadin... İcime donup sorgulayip durust olmayi secerek simdi kendime küsüyorum.
Yeni ogrettiklerim ve ogrendiklerimle uyuyorum... İyi geceler!

Konusamadiklarimizin anisina...

Bugun evde otururken tekrar dusundum... Neden konusamiyoruz eskisi kadar?
Ben mi degistim dersin? Tukettik mi herseyi? Yoksa anlatabilecegimiz birseyler yasamiyor muyuz? Ben o kinadigim gibiler gibi olmaktan cok karkuyorum. Monoton bir hayattan... Yazmak iyi gelir sanirim belki yazarken bulurum nedenleri de cozme cabasinda bulurum kendimi!
Bu iliski boyle olmamali sevdigim. Yanimda olsan, elimi tutsan agzimizla konusamiyorsak da gozlerimizle konussak onu da unutmasak derim! Sen dersin hersey cok guzel olacak!